^{اين وبلاگ تقديم به}

چشمهايي كه در راه ماندند و دلهايي كه آنها را راندند.

اشكهايي كه غرورشان شكست و عهدهايي كه كسي

آنها را نبست.

•  تقديم به همه آنهايي كه بي تقصيرند.
• میم.الف 

..............و چه زود رفت.....................

میان بود و نبودش تنها یک حرف فاصله است.
و من روز و شب جریمه سنگین رفتنت را پرداختم!
و جز دل که روزی هزار بار خراش افتاده
کسی نفهمید که از باء بودنت
تا نون نبودنت فاصله تا بی نهایت بود

صــدایت را اسیــــر سینـــــه ات کن

دمی فرصت به این دیوانه ات ده                                             

مرا مهمان ایـــــن ویــــــرانه ات کن

شکستــم هر نفس در حسرت تـو                                          

تو که سنگ میزنی بر قلب خستـــــه

چگونـــه تاب آری دیـــدن اشک                                              

که جاری گشته از بـغض شکستـــــه

همیشه بی خبـــــر بودی ز آنـکه                                            

دمی آسوده نیست زین عشق پر سوز

نهــانی بس بود بــــشنو که قلبــم                                         

بســـوزد در تبــت هر شام و هر روز

در آن لحظه که چشمان تو دیــدم                                           

نــــدانستــــــم اسیـــــــــر دیـــــگرانی

دلـت هر روز در دام کسی هست                                           

همــــی نـــامت بــــه روی هر زبـانی

دلم خون گشته از بی مهــری تـو                                           

ندامت نــه، نـــــــدارم بــــــر زبــــانم

بجــز عشق تو و اشک جفــــایت                                            

در ایــــــن دنیــــــای ویــــــرانم ندارم

بدون تو ولی بـــــا عشق پـــــاکم                                           

بـــه سوی مـــرگ من پا میگـــــــذارم

چه سود از زندگی وقتی که حتی                                          

دمــــی یــــــارم در آغـــــوشــم ندارم 

شعر از فريبا كاكائي............ http:// parasteshgaheeshgh.blogfa.com/

                                                            ميم.الف                  

... و ما باز مي آييم 

       "واژه اي در قفس است..."

به باغ هاي دزد زده مي مانيم

قبول كنيد

در روزگار رگبار

اندوه ميوه اي كه بر شاخه مي ماند

از اندوه ميوه اي كه بر زير چكمه اي له مي شود

هيچ كمتر نيست....

        moein.ariamehr@yahoo.com

       moein.ariamehr@perspolisnews.net

                                             ميم.الف                        

                                            میم.الف     

من همين اينجا توي چشماي تو حضرت عشق رو زيارت مي کنم

حضرت عشق بفرما که دلم خانه توست

سر عقل آمده هر بنده که ديوانه توست

دل من اگر که از عشق نصيبي دارد ، حضرت عشق به من لطف عجيبي دارد

بگذاريد که بيمار بماند اين دل ، با تب عشق دلم حال غريبي دارد

لحظه ميميرد و من آخر سر مي پوسم

عشق اي ناجي من دست تو را مي بوسم

بي وجود تو سعادت نشود حاصل من

تا نفس هست تو اي عشق بمان در دل من

ميم.الف

شنیدم سخت شیدا بود

بهدنبال هدیه ای برای مادر بودم هدیه ایی که بتوانم روز مادر را به او تبریک بگویم، اما انگار زمان متوقف شده بود، وبین کلمات جادویی فاصله ها خودنمایی می کرد. مادر به راستی برای چنین گوهری چه هدیه ایی می توان تقدیم نمود. باید از قلم کمک می گرفتم زیرا تنها گوی جادویی که می توانست میان فاصله ها ،عشق و دوستی را همانند رودخانه صداقت به جریان بیندازد، قلم بود. اما باید از کجا شروع کنم. از کدام عنصر،آیا از عشق ،گذشت یا ازصداقت او باید شروع کنم و یا تنها با سکوت باید به دنبال واژه ها باشم. سکوت را نمی توان به تنهایی هدیه کرد. با گذشت شروع می کنم. مادر سلام می خواهم با واژه ها بازی کنم تا به دنبال رمز گذشت مادرانه باشم وقتی گذشت را می نویسم فقط می نویسم. اما تو آن را با تمام وجودت احساس کردی پس من فقط می نویسم. در چمنزاری از زندگی متولد شدیم، اما نمی توانستیم در این سرزمین به بقاء خویش ادامه بدهیم ، اما باغبان عشق به درو کردن علف های هرز اطراف ما پرداخت و هر روز صبح با شبنم وجود خویش ما را با باران عشق اش آبیاری می کرد. تا ما احساس تشنگی و گرسنگی نکنیم.ما با الفباء عشق بیگانه بودیم،اما به مرور زمان عشق را احساس کردیم که عشق چیست و جایگاه آن در زندگی برای بقاء و تولدی دوباره چقدر موثر است.اما برای ابراز آن هنوز کودکی بیش نبودیم زیرا عشق خویش را با بوسه زدن به شبنم عشق نشان می دادیم، اما در مقابل زحمات یک ستاره عشق هیچ بود ، ستاره ایی که شب ها نمی خوابید تا ما بیدار نمانیم و در سکوت آرامش زندگی را تجربه کنیم بدون هیچ دغدغه فکری، در سرمای زمستان با گرمای خویش به ما آرامش می بخشید و در گرمای تابستان با وجود گرمای عشق گرمای مضاعفی را تحمل می کرد، تا ما پژمرده نشویم .در فصل بهار عشق را به ما می آموخت تا ما نفرت را نیاموزیم .شبنم عشق با بارور شدن درخت زندگی امید می گرفت زیرا همیشه به این می اندیشید که روزی از این میوه های زندگی لذت خواهد برد ، اما به راستی این گوهری که شبنم عشق برایش زحمت می کشید می توانست عشق را به او ثابت کند.هیچ کس جز زندگی نمی دانست از راز نهفته دنیا،زیرا در این گلزار همانطور که گلی رشد می کند ،گلی نیز جز رنج چیزی به ارمغان نخواهد داشت. عده ای از شبنم عشق به مانندیک کبوتر عاشق که در آسمان اوج می گیرد تشکر کردند،.اما عده ایی دیگر عشق او را به فراموشی سپردند..اما شبنم عشق قلب اش نشکست زیرا او عاشق غنچه های کوچکی بود که امروز به دنیا آمده بودند. اما گوهر عشق که اکنون نفرت را آموخته بود پی به وجود شبنم عشق دیگر نبرد و او را فردی اضافی در وجود خویش یافت ، اما شبنم عشق فقط سکوت کرد و چیزی نگفت از این همه نامهربانی های گوهر عشق ، اما صدای شکسته شدن قلب اش را چمنزار شنید و اشک هایش را زمین احساس کرد . نفرت از کجا منشاء گرفته بود . نفرتی که شبنم عشق همیشه با او مبارزه می کرد و از تیغ های وجود آن دوری می کرد تا به گوهر عشق اش لطمه ایی نزند،اما دستانش طاقت لطمه نخوردن را نداشتند مرور زمان همه چیز را تکرار می کند.تکرار عشق گوهر به غنچه همانند تکرار عشق شبنم به گوهر بود ، زمان هیچ وقت متوقف نمی شودبلکه همیشه سبقت می گیرد و خاطرات تنها باقی می ماند.اما من مطمئنم که همه ما از گوهر عشق حقیقی به وجود آمده ایم و هیچ گاه رنجی برای شبنم عشق به وجود نمی آوریم و او را عاشقانه می پرستیم . حال شبنمی از ما د.ور است اما با احساس کردن عشق ما حتماٌ به ما نزدیک خواهد شد،و شبنمی دیگر در میان ما نیست و ما تنها با احساس کردن نبض عشق اش که او برای ما به جا گذاشته است می توانیم او را دوست داشته باشیم در هر کجا که است زیرا همیشه در لابه لای زندگی رازی نهفته است که ما نمی توانیم به آن راز پی ببریم مگر با گذشت زمان،

              در جوی سحر می شویم!

لحظه هایم را...

                  در روشنی باران!

تا برای تو شعری بسرایم روشن.

تا که بی دغدغه

                بی ابهام

سخنانم را

               در حضور باد

-این سالک دشت و هامون-

با تو بی پرده بگویم

                که تو را دوست می دارم  تا مرز جنون...!

تو پنداري مغي دلمرده در آتشگهي خاموش

ز بيداد انيران شكوه ميكرد.

ستم هاي فرنگ و ترك و تازي را

شكايت با شكسته بازوان ميترا ميكرد

غمان قرن ها را زار مينالد

حزين آواي او در غار ميگشت و صدا ميكرد.

                     *******************

((..... غم دل با تو گويم غار

بگو آيا مرا ديگر اميد رستگاري نيست؟

صدا نالنده اي پاسخ داد:

             ...آري نيست،آري نيست،آري نيست؟)) 

                                          ميم.الف                     

                              "ميم.الف"               

من به خود می گویم که چرا تنهایم ودراین تنهایی هیچکس نیست که با کوک دلم ساز کند هیچکس نیست کز احساس دلم سهم برد ودر اندیشه این تنهایی همچنان تنهایم.

تقديم به همه آنهايي كه تكه اي از آسمان در چشمانشان؛ جرعه اي از دريا در دستانشان و تجسمي زيبا از خاطره ايثار شايق هاي سرخ در لعبه ارغواني دلهايشان در يادگار مانده است.

نخستين چكه ناودان بلند يك احساس را در قالب كلامي از جنس باغچه هاي معصوم ياس به روي حجم سپيد يك دفتر ميريزم و آن را با لهجه ي همه ي  پروتنه صفت هاي اين گيتي بي انتها؛ به آستان نيلوفري تمام دل هاي زلال هديه مي كنم.

یادم باشد اگر دوباره دیدمت، حتماً بگویم که چه دیدنی میشوی از پشت اشکهایم…                                   

                                   میم.الف 

                                           نهانش کردم و گفتم محال است

شبانگاهان نیامد خواب بر چشم            

                                           گذشتم از شب و گفتم خیال است

                                      ************

همان عشق محال و این همه شب          

                                            مرا امروز افکنده به دامت     

تو را می خواهم و صد آه و افسوس     

                                            نمی دانم چه گویم با ندامت         

                                      ************

 قسم بر پاکی اشکی که روزی           

                                             به راه من که می رفتم تو دادی

همی دانم که این دنیا دروغ است       

                                            نه این عشقی که بر جانم نهاد  

  شعري از فريده كاكايي.............. http://parasteshgaheeshgh.blogfa.com

                                                  میم.الف                                  

آمدم تا خانه اي از جنس دلتنگي بسازم ،سقف آن آسمان آبي فرش  آن خاک و ديوارش از جنس دلتنگي هايم باشد .ميخواهم هر آن گاه که  دلتنگ شدم به آسمان خيره شوم و دلتنگيم را با او تقسيم کنم ، مي  خواهم هر آن گاه که سقف خانه ام دلتنگ شد و هواي گريه کردن به  سرش زد با او بگريم؛ او اشک چشمانش را در ميان ابر ها پنهان مي  کند و من نيز اشک چشمانم را در ميان اشک او پنهان خواهم کرد و هق هق گريه ام را با صداي دل نواز آسمان هم صدا خواهم کرد.اکنون من مانده ام با بغضي که در گلو حبس کرده ام و تا آسمان نبارد من نيز گريه نمي کنم . من تنها با آسمان مي گريم ....پریشانم و خسته به سوی یک ستاره آنچنان حیرت زده می نگرم که گویی:هیچ ستاره ای تا بحال ندرخشیده و هیچ پروازی از هیچ کبوتر سراغ نگرفته است.... برای پر سوختن پروانه ها شقایقها سرخی خود را به غروب نمی سپارند.انگار که عشق هم در باور یک ستاره کابوسی بیش نبوده است. ای کاش سکوت را می شد با فرياد زیادی در هم آمیخت و فریاد را در نفس رها کرد.انگار که تمام ستاره ها برای فریاد کردن شقایقها زاده شده اند و تمام راز سفر، بازگشت به زاد روز شقایق هاست.در کلبه ی کوچک قلبم :برایت مرکبی از غرور و محبت مهیا میکنم تا تکسوار ساحل دریای بی انتهای عشقم گردی.اگر رفتی و مقصد گمشده را نیافتی تو را به خدا سوگند می دهم به کلبه ی کوچک قلبم باز گردی "دیده به راه توام"